Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Δεν Παρεξηγώ Αλλά... Μιλώντας κυρίως για το fb

Ένας άνθρωπος που έχει το χάρισμα της γραφής... θέλει και αυτός να ακούει έναν καλό λόγο. Έστω ένα λάικ στο fb. Γιατί όσο σοφά πράγματα και αν γράφει παραμένει άνθρωπος όπως και οι υπόλοιποι. Και δεν σημαίνει ότι επειδή γράφει κάτι «θεόπνευστο» το κατέχει κιόλας. Μπορεί να θυμώνει, να βρίζει, να φοβάται, όπως όλοι άνθρωποι. Δεν αγναντεύει από κάποιο βάθρο - αγναντεύει μόνο από το βάθρο του εαυτού του, σε κάποιες στιγμές. 
Αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους που προσφέρουν κάτι. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να ακούν ένα ευχαριστώ για παράδειγμα και να μην τους παίρνουν σαν δεδομένους.
Αν υποθέσουμε ότι κάποιος/α ανακοινώνει την έκδοση ενός βιβλίου του στο fb ή όπου αλλού στο ίντερνετ και τον επευφημούν αυτό σημαίνει ότι θα αγοράσουν και το βιβλίο του; Όχι φυσικά. Απλά εισπράττεις εκείνη την ώρα μια στιγμιαία αναγνώριση.
Αλλά καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι είναι διαμορφωμένοι και λειτουργούν ανάλογα με τις πεποιθήσεις τους, μηχανικά. Σπάνια βάζουν τον εαυτό τους στην θέση του άλλου. Στην καλύτερη δεν κάνουν στους άλλους αυτό που δεν θέλουν να κάνουν σε αυτούς. Και λιγότερο, κάνουν στους άλλους αυτό που θέλουν να κάνουν και στους ίδιους. Γιατί φυσικά στο να πάρουμε είμαστε όλοι πρώτοι. Αλλά στο να δώσουμε;
Αυτό που κατάλαβα είναι ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να είσαι ειλικρινής μαζί τους ή με τον εαυτό σου, να είσαι αληθινός, όσο ότι θέλουν απλά να αλληλεπιδράς μαζί τους. Και πολλές φορές συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου μέσα. Δεν είναι ότι απαραίτητα σε φθονούν όσο ότι δεν έχουν το κίνητρο; την ανάγκη; την αφορμή; για να αλληλεπιδράσουν. Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να έχουμε επίγνωση αυτού του πράγματος με ότι αυτό συνεπάγεται;
Και μιλώντας λοιπόν για τους γνωστούς συγγραφείς ανά τον κόσμο ή αυτούς που έχουν έστω εκδώσει τα βιβλία τους σε εκδοτικούς οίκους, τελικά, με εξαίρεση την αναγνωρισιμότητα, και την ματαιοδοξία που την ακολουθεί, τι διαφοροποιεί αυτόν τον συγγραφέα από έναν άσημο σαν και του λόγου μου, που εκδίδει τα βιβλία του μέσω ίντερνετ; Τίποτα απολύτως. Τι εννοώ ακριβώς. Ότι το μέτρο για να ένα ποιοτικό βιβλίο οποιασδήποτε κατηγορίας δεν είναι η αναγνωρισιμότητα αλλά αυτά που υπάρχουν μέσα στο «χαρτί». Αυτό είναι το μοναδικό κριτήριο ποιότητας. Μιλώντας πάντα για ποιοτικά βιβλία και όχι για βιβλία απλώς ευυπόληπτα.
Έτσι, ως δοκιμιογράφος αλλά και με βάση το έργο μου δεν έχω να ζηλέψω απολύτως τίποτα. Ως ποιητής τώρα έχω να ζηλέψω, γιατί δεν είμαι ίσως όσο ολοκληρωμένος θα ήθελα. Έχοντας γράψει μια ποιητική συλλογική (έχοντας άλλη μια ποιητική συλλογή στα σπάργανα), ποσοτικά το έργο μπορεί να χαρακτηριστεί φτωχό, ποιοτικά όμως ίσως να μην έχει να ζηλέψει σε αξία ως μεμονωμένο έργο από άλλα γνωστά έργα.
Θα μου πείτε τώρα για τι σκάω με όλα αυτά; Ίσως είμαι λίγο ευαίσθητος.


Όλες οι Σελίδες/Άρθρα Του Μπλογκ