Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Δεν Παρεξηγώ Αλλά... Μιλώντας κυρίως για το fb

Ένας άνθρωπος που έχει το χάρισμα της γραφής... θέλει και αυτός να ακούει έναν καλό λόγο. Έστω ένα λάικ στο fb. Γιατί όσο σοφά πράγματα και αν γράφει παραμένει άνθρωπος όπως και οι υπόλοιποι. Και δεν σημαίνει ότι επειδή γράφει κάτι «θεόπνευστο» το κατέχει κιόλας. Μπορεί να θυμώνει, να βρίζει, να φοβάται, όπως όλοι άνθρωποι. Δεν αγναντεύει από κάποιο βάθρο - αγναντεύει μόνο από το βάθρο του εαυτού του, σε κάποιες στιγμές. 
Αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους που προσφέρουν κάτι. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να ακούν ένα ευχαριστώ για παράδειγμα και να μην τους παίρνουν σαν δεδομένους.
Αν υποθέσουμε ότι κάποιος/α ανακοινώνει την έκδοση ενός βιβλίου του στο fb ή όπου αλλού στο ίντερνετ και τον επευφημούν αυτό σημαίνει ότι θα αγοράσουν και το βιβλίο του; Όχι φυσικά. Απλά εισπράττεις εκείνη την ώρα μια στιγμιαία αναγνώριση.
Αλλά καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι είναι διαμορφωμένοι και λειτουργούν ανάλογα με τις πεποιθήσεις τους, μηχανικά. Σπάνια βάζουν τον εαυτό τους στην θέση του άλλου. Στην καλύτερη δεν κάνουν στους άλλους αυτό που δεν θέλουν να κάνουν σε αυτούς. Και λιγότερο, κάνουν στους άλλους αυτό που θέλουν να κάνουν και στους ίδιους. Γιατί φυσικά στο να πάρουμε είμαστε όλοι πρώτοι. Αλλά στο να δώσουμε;
Αυτό που κατάλαβα είναι ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να είσαι ειλικρινής μαζί τους ή με τον εαυτό σου, να είσαι αληθινός, όσο ότι θέλουν απλά να αλληλεπιδράς μαζί τους. Και πολλές φορές συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου μέσα. Δεν είναι ότι απαραίτητα σε φθονούν όσο ότι δεν έχουν το κίνητρο; την ανάγκη; την αφορμή; για να αλληλεπιδράσουν. Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να έχουμε επίγνωση αυτού του πράγματος με ότι αυτό συνεπάγεται;
Και μιλώντας λοιπόν για τους γνωστούς συγγραφείς ανά τον κόσμο ή αυτούς που έχουν έστω εκδώσει τα βιβλία τους σε εκδοτικούς οίκους, τελικά, με εξαίρεση την αναγνωρισιμότητα, και την ματαιοδοξία που την ακολουθεί, τι διαφοροποιεί αυτόν τον συγγραφέα από έναν άσημο σαν και του λόγου μου, που εκδίδει τα βιβλία του μέσω ίντερνετ; Τίποτα απολύτως. Τι εννοώ ακριβώς. Ότι το μέτρο για να ένα ποιοτικό βιβλίο οποιασδήποτε κατηγορίας δεν είναι η αναγνωρισιμότητα αλλά αυτά που υπάρχουν μέσα στο «χαρτί». Αυτό είναι το μοναδικό κριτήριο ποιότητας. Μιλώντας πάντα για ποιοτικά βιβλία και όχι για βιβλία απλώς ευυπόληπτα.
Έτσι, ως δοκιμιογράφος αλλά και με βάση το έργο μου δεν έχω να ζηλέψω απολύτως τίποτα. Ως ποιητής τώρα έχω να ζηλέψω, γιατί δεν είμαι ίσως όσο ολοκληρωμένος θα ήθελα. Έχοντας γράψει μια ποιητική συλλογική (έχοντας άλλη μια ποιητική συλλογή στα σπάργανα), ποσοτικά το έργο μπορεί να χαρακτηριστεί φτωχό, ποιοτικά όμως ίσως να μην έχει να ζηλέψει σε αξία ως μεμονωμένο έργο από άλλα γνωστά έργα.
Θα μου πείτε τώρα για τι σκάω με όλα αυτά; Ίσως είμαι λίγο ευαίσθητος.


Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Ανακοίνωση... Ας κάνουμε όμως και μια «βιογραφική» ανάρτηση της προκοπής

Με την ευκαιρία της έκδοσης του 4ο βιβλίου μου, της μυστικιστικής ποιητικής συλλογής μου... θα υπάρξει δημοσίευση εικόνας/λινκ τίτλου στα πλαϊνά σε αυτό ή σε άλλο μπλογκ... να πω ότι και ο Μίτρας γράφει την πρώτη του (ερωτική) ποιητική συλλογή και μάλιστα σύντομα θα δημοσιεύσει ποίημά του. Ποιος; Ο Μίτρας. Εγώ από την άλλη είμαι λίγο πιο ακριβοθώρητος. Συγχωρέστε με έχω και εγώ τα ελαττώματά μου.


Ας κάνουμε όμως και μια ανάρτηση της προκοπής...

Λένε πως όταν στέλνεις ένα βιογραφικό πρέπει να είσαι σεμνός. Εξαρτάται τι εννοεί κανείς. Να πω κατ αρχάς πως την χρονιά που μας πέρασε έπαιρνα ταμείο ανεργίας και ευτυχώς όλο το καλοκαίρι δούλευα. Περισσότερα προσωπικά δεν αποκαλύπτω. Κατά καιρούς λοιπόν έχω στείλει με email το βιογραφικό μου από 'δω και από 'κει. Τελευταία δε, στέλνω το βιογραφικό μου με την ιδιότητα του συγγραφέα. Τώρα μπορεί να σκεφτείτε ότι είμαι λίγο σαν τον ηθοποιό Ορφέα Ζάχο στην ταινία Καλώ Ήρθε το Δολάριο που έκανε τον μεγαλύτερο αδερφό του Κωνσταντίνου. Λίιιιγο, όχι πολύ. Θα πει τώρα κανείς. «ναι αλλά αν στέλνεις το βιογραφικό σου με την ιδιότητα του συγγραφέα θα φανείς υπερόπτης και αποκλείεται να προσληφθείς».
Πρώτον: Σε κάθε περίπτωση αναλαμβάνω το κόστος της μη πρόσληψης. Χαχαχαχα.
Δεύτερον: Δεν είναι δεδομένο ότι θα προσληφθώ ούτως ή άλλως.
Τρίτον: Διαβάζοντας το γραφικό μου, παρατηρεί κανείς ότι έχω κάνει ένα σωρό δουλειές στις οποίες φυσικά δεν περιλαμβάνεται κάποια προϋπηρεσία στην M
icrosoft ή στη Nasa, αλλά απλές δουλειές. Αυτό δείχνει υπεροψία;
Τέταρτον: Το ότι αιτούμαι για εργασία σημαίνει ότι πρέπει να «κοπώ στη μέση»; Να νιώσω εγώ μειονεκτικά μην τυχόν νιώσουν «αυτοί» μειονεκτικά;
Δηλώνω λοιπόν ότι είμαι συγγραφέας, διότι αυτό είναι μέρος αυτού που είμαι. Και ταυτόχρονα δηλώνω ότι δεν έχω πρόβλημα να δουλέψω ακόμα και σε μια οικοδομή, για παράδειγμα. Αυτό δείχνει υπεροψία; Δεν νομίζω. Υπερόπτης θα ήμουν αν δεν έκανα καλά την δουλειά μου με το πρόσχημα ότι εγώ είμαι «κάποιος» και άρα για μένα θα πρέπει να μετράνε άλλα σταθμά.
Δεν πιστεύω λοιπόν σε μπούρδες περί ανωτερότητας και κατωτερότητας. Πιστεύω ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί και όπως κάνουμε ένα σωρό διαφορετικά πράγματα, κάνουμε αντίστοιχα και ένα σωρό από όμοια πράγματα.
Αλλά κάποιοι άνθρωποι φαίνεται ότι προτιμούν να κοιτάνε το δέντρο παρά το δάσος. Δεν κοιτούν το τι μπορεί να προσφέρει κάποιος αλλά τους νοιάζει να εκπληρώνει τις προϋποθέσεις του φαίνεσθαι που έχουν προσχηματίσει στο μυαλό τους, περιμένοντας μια ευκαιρία για ψεύτικη επιβεβαίωση, χτίζοντας έναν ψεύτικο κόσμο. «Το κρασί έχει γίνει γίνει προ πολλού νερό».

«Τα ρέστα μου. Τα βλέπεις κανείς»;

Όλες οι Σελίδες/Άρθρα Του Μπλογκ