Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΛΟΙΠΟΝ!

Να θυμηθούμε τι είχα πει στην προπροτελευταία ανάρτηση; Πάμε στα επίμαχα σημεία.


1. Το γράψιμο στα μπλογκ είναι μια απίστευτη απόσπαση προσοχής. Δεν έχει μααλλά και όμως. Take it as it is. Όποιος έχει το γνώθι σ'αυτόν όποιος έχει κάνει την αυτοκριτική του όποιος έχει εμπεδώσει το παιχνίδι... κατανοεί τι λέω. Και τα λέω αυτά ακριβώς επειδή έχω μπλογκ επειδή το μπλογκ με «βοήθησε» (δηλαδή εγώ βοήθησα τον εαυτό μου μέσω του μπλογκ για να ακριβολογούμε) νοερά να καταλάβω κάποια πράγματα για μένα. Με όλη αυτήν την μεταξύ μας διαδραστικότητα τέλος πάντων. Το μόνο κατά τύχη καλό είναι ότι βελτιώθηκα στο «underground» γράψιμο το οποίο στην πραγματικότητα χωρίς καθόλου να το υποτιμώ δεν με ενδιαφέρει (ξαναλέω δεν είμαι ο συνηθισμένος μυθιστοριογράφος που «πλέκει»). Εξήγησα στο προηγούμενο άρθρο γιατί έκανα το μπλογκ - όποιος/α θέλει να καταλάβει καταλαβαίνει. Τώρα θα μου πείτε: μην λες μεγάλα λόγια γιατί θα ξαναέρθεις... Θα το δούμε αυτό. Το μόνο που θέλω να πω είναι μην χαραμίζεστε. Πολύ περισσότερο αν έχετε κάποιο ταλέντο. Ότι κι αν είναι αυτό.

2. Όταν βρίσκεις καταφύγια, είτε αυτά είναι μπλογκ είτε οτιδήποτε άλλο ουσιαστικά κρύβεσαι από μια πλευρά του εαυτού σου. Αλλά πρέπει να περάσεις προσωπικά ο ίδιος μέσα από αυτό για να το καταλάβεις αν το καταλάβεις (θέλει ατέλειωτο ψάξιμο). Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει κανέναν και ο κόσμος εξελίσσεται με το πάσο του. Τα σχόλια είναι κλειστά για ευνόητους ή μη ευνόητους λόγους και μάλλον θα παραμείνουν δια παντός κλειστά. Επίσης το url κάποια στιγμή  θα αλλάξει σε avatareasymvanta.blogspot.gr είτε συνεχίσω να γράφω είτε ΟΧΙ. 
Η ζωή προχωρά ότι και αν γίνει. Ξέρει αυτή. 


Αυτά λοιπόν είχα γράψει. Αναίρεσα τον εαυτό μου; Ίσως λίγο. Πουθενά όμως δεν δηλώνω με απόλυτο τρόπο ότι δεν θα ξαναέγραφα. Λέω λοιπόν ξεκάθαρα ότι το μπλογκ είναι περισπασμός. Αλλά είναι περισπασμός όταν δεν έχεις την ανάγκη να γράψεις στο μπλογκ. Όπως περισπασμός είναι και το fb όταν δεν έχεις την ανάγκη να γράψεις εκεί. Όπως περισπασμός μπορεί να είναι ακόμη και το ίντερνετ. Και καταλαβαίνω ότι κάποιοι κουράστηκαν να αλλάζουν url ίσως γιατί και αυτοί κουράστηκαν να γράφουν. To έχουμε λίγο τερματίσει είναι η αλήθεια. Το άρθρο λοιπόν εκείνο το έγραψα γιατί αισθανόμουν ότι δεν είχα την ανάγκη να γράψω. Άφησα όμως και ένα παράθυρο ανοιχτό: Επίσης το url κάποια στιγμή  θα αλλάξει σε avatareasymvanta.blogspot.gr είτε συνεχίσω να γράφω είτε ΟΧΙ. Και αυτό λόγω πείρας ή βλακείας. Τώρα με τους υπόλοιπους μπλόγκερς δεν έχω τίποτα. Άλλωστε ο καθένας και η καθεμία είναι εδώ για τους δικούς του/της λόγους καλώς ή κακώς Επομένως δεν μπορούμε να επικρίνουμε. Μπορούμε όμως να κρίνουμε ξεκινώντας ο καθένας και η καθεμία πρώτα από τον εαυτό του/της όλο αυτό το θέμα με τα μπλογκ. Να εκφράζουμε με άλλα λόγια τους προβληματισμούς μας. Και νομίζω πως αυτό είναι υγιές. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι λέω τι κάνω εγώ. Προσωπικά ανέκαθεν εξέφραζα τους προβληματισμούς μου από αυτό το μπλογκ χωρίς να με νοιάζει αν θα χάσω αναγνώστες ή όχι. Αυτό κάνω και τώρα. 
Στο προτελευταίο άρθρο τώρα όταν επανήλθα....Μάλλον επειδή δεν κωλώνω καθόλου, θα σας πω τι είχα γράψει για τον εαυτό μου με πρόχειρο τρόπο πριν αποφασίσω να ξαναέρθω: Φοβάσαι κάτι και μετά το εξωτερικεύεις (βλέπε μπλογκ) με στραβό τρόπο και ξεδίνεις. Και μετά πέφτεις πάλι στην προσκόλληση. Αυτό είχα γράψει. Τώρα στην θέση του φοβάσαι μπορείτε να βάλετε ότι θέλετε εσείς, τους φόβους σας. Από τότε που άρχισα να γράφω και δεν μιλώ για τα μπλογκ μου κόλλησε η συνήθεια οτιδήποτε με απασχολεί να το σημειώνω.
Στην προτελευταία ανάρτηση με τίτλο ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ μετά την επαναφορά μου γράφω: Γιατί συνεχίζω στη μπλογκόσφαιρα; Γιατί μάλλον υπάρχει (ακόμα) η ανάγκη εξωτερίκευσης. Θα μπορούσα να το αναλύσω διεξοδικά ή ακόμα να μπω στην σφαίρα της εκλογίκευσης και του μεταφυσικού και να σας κουράσω αλλά κυρίως νομίζω ότι είναι αυτό.
Κάθισα λοιπόν και σκέφτηκα σε γενικές γραμμές ότι κάνουμε κάτι δημιουργικό γιατί έχουμε «πληγές». Και είχα γράψει κάποια πράγματα και στο fb και με βάση αυτό ολοκλήρωσα το μικρό μου διήγημα στο καινούργιο μου μπλογκ. Αλλά ενώ κοινοποίησα την ανάρτηση με το καινούργιο μου μπλογκ το μετάνιωσα γιατί δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο. Δηλαδή ρε παιδιά δεν γνωριζόμαστε καν από που και ως που να βγάλω τα εσώψυχά μου για να τα διαβάσετε εσείς; Βέβαια κανείς δεν έκανε και την κίνηση να μου στείλει αν και εγώ έδωσα το email μου για να τον/την προσθέσω αφού το μπλογκ memolivikaistylo είναι ιδιωτικό. Δεν είμαι το FBI ούτε ανώμαλος. Από την άλλη δεν μπορώ να έχω μπλογκ  και να γράφω περί ανέμων και υδάτων που βλέπω σε πάρα πολλά μπλογκ και κολακεύουν ή υποστηρίζουν ή παρηγορούν ο ένας τον άλλον. Καλά κάνουν οι άνθρωποι. Όλοι τα κάνουμε ενίοτε. Ποιος είμαι λοιπόν και τι κάνω το έχω δηλώσει στα δύο προηγούμενα άρθρα. Και προσπαθώ εδώ και 5 χρόνια που συγκατοικώ με την σύντροφό μου να τα βγάλω/βγάλουμε πέρα όπως όλοι μας. Δεν ξέρω αν κάνω καλά ή όχι που γράφω στο μπλογκ δεν ξέρω αν υπάρχει καλό ή κακό σε αυτά τα πράγματα. Το TETRAPLEX όμως μάλλον θα το δημοσιεύσω. Αυτά προς το παρόν από αυτό το μπλογκ. 

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ #4: Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Ήμουν 18,5 χρονών και παρθένος. Το πουλί μου το έπαιζα καθημερινά και τακτικά όπως τα περισσότερα αγόρια της ηλικίας μου. Ο πούτσος μου είχε κανονικό μέγεθος αλλά ήταν παχύς και έσταζε... Παρ΄ όλα αυτά το μέγεθός μου δεν με ικανοποιούσε απόλυτα και ήθελα να το μεγαλώσω και άλλο. Τι χάπια, τι τρόμπες κενού τίποτα. Έτσι απελπισμένος που ήμουν ένα βήμα πριν την κατάθλιψη και επακόλουθη αυτοκτονία βρήκα ένα χαρτάκι στο δρόμο. Μάγισσα λύνει όλα τα προβλήματα. Δεν είχα να χάσω τίποτα σκέφτηκα και είπα να την επισκεφτώ. Η ταμπέλα από πάνω έγραφε με κεφαλαία: ΜΕΓΑΛΩΝΩ ΠΟΥΤΣΟΥΣ. Ήταν μια ωραία μουνάρα μάγισσα.
- Τι θέλει ο νεαρός;
Μου έκανε νόημα να μην μιλήσω και απλά μου έδωσε ένα χαρτάκι και έναν στυλό για να γράψω αυτό που είχα στο μυαλό μου. Μόλις διάβασε τι είχα γράψει αναφώνησε: Αχά...
Αργότερα μου εξήγησε ότι δεν μεγαλώνει μόνο πούτσους απλά ανάλογα την επιθυμία που έχει κανείς αυτή αποτυπώνεται στην μαγική ταμπέλα έξω δημιουργώντας ένα είδος οφθαλμαπάτης.
- Βγάλε το παντελόνι σου.
Δεν ντρεπόμουν καθόλου παρ' όλο που ο πούτσος μου είχε γίνει κάγκελο από την καύλα και την αδημονία. Πήρε ένα χαρτομάντιλο και μου σκούπισε με ευλάβεια μια σταγόνα προσπερματικό που ήταν έτοιμο να πέσει στο πάτωμα. Άρχισε να ψέλνει: Κόρη του Ήλιου και της Σελήνης δώσε σε αυτόν τον άντρα τον σπόρο της ζωής. Κόρη του Ήλιου και της Σελήνης δώσε σε αυτόν τον άντρα την τιμή που του αξίζει. Κόρη του Ήλιου και της Σελήνης δώσε σε αυτόν τον άντρα ατέλειωτο σπέρμα και σαγήνη που καμιά γυναίκα να μην μπορεί να του αντισταθεί. Κόρη του Ήλιου και της Σελήνης βάπτισε τον αμνό σου με φωτιάαααααα.
Ένιωσα ένα αόρατο στόμα να μου κάνει στοματικό έρωτα ενώ εγώ δεν μπορούσα να κουνηθώ ούτε να αρθρώσω λέξη. Δεν άργησα να χύσω αλλά το σπέρμα μου ήταν σαν να μην υπήρχε, σαν να το κατάπινε κάποιο αόρατο στόμα...αυτό που μου έπαιρνε πίπα. Και έτσι έχυνα και έχυνα και έχυνα ώσπου λιποθύμησα. Σιγά σιγά ανέκτησα τις αισθήσεις μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη το πέος μου είχε διπλασιαστεί σε όγκο και ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου, που δεν κράτησε για πολύ καθώς η μουνάρα μάγισσα μεταμορφώθηκε σε μια σιχαμερή γριά, που έμοιαζε με ένα πράσινο γλοιώδες τέρας με πυώδες πρόσωπο.
- Μου χρωστάς ένα γαμήσι νεαρούλη, χαχαχαχαχα.
Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου είχε βρεθεί από πάνω μου χαϊδεύοντας το τέλειο κορμί μου. (Ήμουν ωραίο αγόρι από μικρός). Το σάλιο της έπεφτε πάνω στο πρόσωπό μου και μύριζε σαπίλα και σκατό. Την απώθησα με δύναμη στην άκρη και επιχείρησα να φύγω. Μάταια όμως καθώς η πόρτα δεν άνοιγε.
- Αχαχαχα, νόμιζες ότι θα γλίτωνες έτσι εύκολα ψωλάκο; Θα μου δώσεις αυτό που θέλω θες δεν θες.
Η δύναμή της ήταν τεράστια και ακόμα και εγώ δεν μπορούσα να την αντικρούσω. Εξάλλου ήταν δαιμονικό ον. Τελικά με ξάπλωσε στο πάτωμα και έμπηξε την πούτσα μου μέσα στο γλοιώδες μουνί της εξαναγκάζοντάς με να έχω στύση χωρίς την θέλησή μου.
- Όχι ρε πούστη μου, είπα από μέσα μου. Θα ήταν ότι χειρότερο να με ξεπαρθενιάσει μια γριά μάγισσα, θα είχα ψυχολογικά τραύματα για όλη μου την ζωή.
Προσευχήθηκα με επιμονή στην Κόρη του Ήλιου και της Σελήνης για να με βοηθήσει. Σκέφτηκα ότι επειδή βρισκόμουν σε μαγεμένο χώρο μπορεί η επίκλησή μου να έπιανε. Κόντευα να χύσω (δεν θα ήμουν πλέον παρθένος) και είχα βάλει τα δάκρυα ενώ η άλλη χασκογελούσε όλη την ώρα. Τότε ακούστηκε ένα γντουπ...σαν κάτι να χτύπησε τον πολυέλαιο. Λίγο πριν χύσω το πουλί μου επανήλθε σε χάλαση και άνοιξα τα μάτια μου. Η μάγισσα ήταν νεκρή και το κεφάλι της βρισκόταν καρφωμένο στο πολυέλαιο. Συμπληγάδες φτερών γέμισαν τον χώρο και τότε την είδα...ήταν η Κόρη του Ήλιου και της Σελήνης. Αυτή με βοήθησε.
Δεν ξέρω πως αλλά βρέθηκα σε μια καφετέρια, σε κάποιο νησί μάλλον να συνομιλώ στα Αγγλικά με μια κοπέλα. Ήταν νύχτα και μου ζήτησε να ξαπλώσουμε στην παραλία. Βγάλαμε τα ρούχα μας και έπαθε πλάκα από το μέγεθος της πούτσας μου. Είχα ξαπλώσει ανάσκελα και μου τον ρουφούσε μετά μανίας. Δεν ξέρω πώς το έκανε αλλά σε μια στιγμή μου φάνηκε ότι πήρε και τα αρχίδια μέσα. Από το πουθενά με πιάνουν πόνοι στο έντερο και splats όλη μου η διάρροια εκτοξεύτηκε στο πρόσωπό της.
- Jesus Christ Im so sorry.
- Ohh, bread and forgivness. Its ok dont worry at all. {{{{{Στα Ελληνικά θα το λέγαμε μπουκιά και συχώριο}}}}}.
Eυτυχώς είχε απίστευτη κατανόηση. Βουτήξαμε στην θάλασσα και ξεπλυθήκαμε. Μου ήρθε σαν φλας...μια πρώην μου είχε ρίξει πονηρά ένα καθαρτικό χαπάκι, μέσα στο ποτό μου σε ανύποπτη στιγμή. Με όλα αυτά που είχαν συμβεί φαίνεται ότι η μνήμη μου το είχε απωθήσει.
- Είμαι η Κόρη του Ήλιου και της Σελήνης, μου λέει.
Σε αυτήν χρωστάω τα πάντα.

Σχεδόν μούχλιασε στην αποθήκη αυτό το κείμενο.

Δυστυχώς δεν μπορείτε να κάνετε σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση διότι είχα κλειστά τα σχόλια. Από την μεθεπομένη πάντα πιάνει δεν ξέρω γιατί.



ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ: Έχω ήδη ετοιμάσει ένα ιδιωτικό μπλογκ με λίγο ιδιαίτερα διηγήματα. Εννοείται πως απευθύνεται σε στενό μπλογκοκύκλο. Από την επόμενη ανάρτηση θα δώσω του email μου για να μου στείλει όποιος/α ενδιαφέρεται να τον/την προσθέσω.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Eπιχείρηση: Διήγημα Μικρού Μήκους

Κατ' αρχάς να ευχαριστήσω το bre melaxrinaki για το +1 στην τελευταία μου ανάρτηση όπως και τον Πρόεδρο για το like του στην δημοσίευση που έκανα για το τρίτο μου βιβλίο (2ο κατά σειρά δοκίμιο) στο facebook μέσω createspace. Σύντομα έρχεται και το τέταρτο βιβλίο (3ο κατά σειρά δοκίμιο) και το πιο δύσκολο στην αποκωδικοποίηση των νοημάτων. Αν έχετε διαβάσει Τζίντου Κρισναμούρτι ο γραπτός λόγος μου είναι λίγο πιο διανοητικός/αναλυτικός και λίγο πιο μεταφυσικός. Αλλά νομίζω πως ο Κρισναμούρτι δεν ήταν σχεδόν καθόλου μεταφυσικός...
Τελείωσα και την πρώτη μου ποιητική συλλογή. Θέλω πολύ να παινέψω τον εαυτό μου λόγω ενθουσιασμού αλλά δεν θα το κάνω γιατί δεν είναι ωραίο. Απλά το μόνο που ήθελα να πω είναι ότι είμαι στον μέγιστο βαθμό ευχαριστημένος από τον εαυτό μου. Το καλό είναι ότι επειδή τα ποιήματα δεν είναι μεγάλα σε έκταση συνήθως όχι πάνω από μια σελίδα το μεγαλύτερο η επιμέλεια γίνεται πανεύκολα. Τα βιβλία φυσικά τα επιμελούμαι εγώ με την σύντροφό μου (η οποία με βοηθάει απίστευτα) αφού δεν έχω σε καμία περίπτωση την οικονομική δυνατότητα να στείλω τα βιβλία μου σε επιμελητή και πολύ περισσότερο την οικονομική δυνατότητα να τα μεταφράσω στα Αγγλικά που επίσης θα το ήθελα. Αλλά δεν υπάρχει πιο επίπονη και βαρετή διαδικασία από την επιμέλεια. Να το έχεις διορθώσει δεκάδες φορές και πάλι να βρίσκεις λάθη. Ειδικά στην περίπτωσή μου θα ήταν σημαντική μια μετάφραση αφού εκδίδω τα βιβλία μου μέσω ίντερνετ και σίγουρα η απήχηση σε ξένο κοινό πιθανότατα να ήταν μεγαλύτερη. Διότι εκτός από την Ελλάδα Αγγλικά μιλάει όλος ο κόσμος. Βέβαια αυτό έχει να κάνει με την προώθηση με την οποία όπως ξέρετε δεν τα πάω και πολύ καλά γι΄αυτό άλλωστε δεν εκδίδω τα βιβλία μου μέσω εκδοτικών οίκων - είμαι μάλλον φιλοσοφικά αντίθετος σε αυτό το καρναβάλι προβολής, πνευματικού εγωισμού και χρήματος. Μου αρέσει μάλλον να είμαι ελεύθερος αντί να στηρίζομαι σε ξένες πλάτες. Ίσως στο μέλλον η ανάγκη με κάνει να βάλω νερό στο κρασί μου.
Αυτό που κατάλαβα περνώντας από το μυθιστόρημα, στο δοκίμιο και τώρα στη ποίηση είναι ότι ναι μεν σίγουρα το ταλέντο παίζει κάποιο ρόλο αλλά για μένα αυτό που εξίσου παίζει σημαντικό ρόλο αν όχι μεγαλύτερο είναι η ανάγκη για δημιουργία. Ακριβώς γι' αυτό μου δημιουργήθηκε και η ανάγκη να γράψω ένα διήγημα μικρού μήκους. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ή αν θα είναι επιτυχημένο γιατί το μπλα μπλα ή η πλοκή κοινώς δεν είναι από τα δυνατά μου σημεία αλλά νομίζω πως γράφουμε για κάτι όταν αυτό μας έχει απασχολήσει έντονα. Τουλάχιστον εγώ έτσι το βλέπω. Δεν γράφω ποτέ για την τεχνική, ούτε απλά για να γράψω, ούτε μόνο για το χρήμα (άσχετα αν με τα χίλια ζόρια τα βγάζουμε πέρα και μόνο το τζόκερ μας σώζει να πω την αμαρτία μου και το παράπονό μου). Όπως αντίστοιχα αν στο μέλλον επιθυμήσω να ζωγραφίσω για παράδειγμα θα είναι επειδή κάτι μέσα μου θα με έχει οδηγήσει σε αυτήν την κατεύθυνση. Νομίζει ότι όποιος δημιουργεί με αυτόν τον τρόπο ακόμα και αν το αποτέλεσμα δεν είναι αριστουργηματικό σίγουρα είναι γνήσιο. Και όπως είχα πει σε προηγούμενο άρθρο γράφω επειδή υπάρχει κάποιο εσωτερικό αντίκτυπο μέσα μου. Ή τουλάχιστον για μένα ο στόχος πρέπει να είναι η σταδιακή έστω βασανιστική ψυχολογική μετουσίωση. Δεν ξέρω αν θα δημοσιεύσω το διήγημα μικρού μήκους στο blog. Το πιθανότερο είναι να το δημοσιεύσω ως βιβλίο με το εξώφυλλο ως link όταν με το καλό το εκδώσω. Ανώνυμα όμως γιατί είναι και λίιιιγο underground. Έχω ακόμα ένα θέμα με την έκθεση όπως άλλωστε λίγο ως πολύ έχουμε όλοι οι μπλόγκερς. Να, είδατε που τελικά αναθεώρησα. Μιλάω για την προηγούμενη δήλωσή μου που έλεγε ότι δεν με ενδιαφέρει το «underground» γράψιμο. Σίγουρα δεν είναι από τα αγαπημένα μου είδη γραπτού λόγου αλλά στη ζωή αναιρούμε και αναθεωρούμε γιατί αναζητούμε μέχρι... δεν ξέρω αν έχει μέχρι...

Η κατάσταση όσον αφορά τα μπλογκ του συγγραφέα... διαμορφώνεται ως εξής: Ο Αβατάρας αλλάζει σύντομα το blog του σε avatareasymvanta.blogspot.gr (θα ειδοποιηθείτε όσοι πιστοί), ο Μίτρας ο Γιδοτσοπάνης αναλαμβάνει τις πικάντικες ιστορίες και ο βενιαμίν της παρέας ο Sogodu θα επωμιστεί το βάρος ως ο απεσταλμένος του Φωτός στην ανθρωπότητα. Τα μπλογκ του Sogodu και του Μίτρα βρίσκονται πάνω αριστερά στα ιστολόγια που παρακολουθώ. Το λέω γι΄ αυτούς που έχουν θολή όραση ως προσωρινό σύμπτωμα λόγω υπερβολικού σεξ ή αυτοϊκανοποίησης (να κάνουμε και λίγο χιούμορ). Στο μπλογκ του Μίτρα επιτρέπονται ελεύθερα οι αιμομιξίες. Οι σχολιασμοί εννοώ. Αυτός είναι μεγάλη μούρη γιατί έχει το ελεύθερο να σχολιάζει και στα άλλα μπλογκ.

Γιατί συνεχίζω στη μπλογκόσφαιρα; Γιατί μάλλον υπάρχει (ακόμα) η ανάγκη εξωτερίκευσης. Θα μπορούσα να το αναλύσω διεξοδικά ή ακόμα να μπω στην σφαίρα της εκλογίκευσης και του μεταφυσικού και να σας κουράσω αλλά κυρίως νομίζω ότι είναι αυτό.

Κουράγιο! Και δυνατά!

Όλες οι Σελίδες/Άρθρα Του Μπλογκ