Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ: «Ο ΑΒΑΤΑΡΑΣ ΞΕΣΚΟΝΙΖΕΙ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ»

Έχω βαρεθεί να ξεστομίζονται αεριζόμενα λόγια ηθικής και πίστης, προάσπισης των αυτονόητων δικαιωμάτων. Δεν χρειαζόμαστε υπερασπιστές των αυτονόητων, σαν άλλους δεσμώτες, που θωπεύουν με την λαμπρή και πεντακάθαρη τους αυθεντία. Δεν χρειαζόμαστε μεγάλες γενικές αλήθειες για να τις χρησιμοποιούμε ως οχυρό. Χρειαζόμαστε ανοιχτές μεγάλες αλήθειες. Ο άνθρωπος είναι ικανός μόνος του να ανακαλύψει τις αλήθειες της ζωής του, και αυτή είναι η δικιά μου αλήθεια. Δεν χρειάζεται να κρυφτούμε σε κάποιο ευφάνταστο κήπο της Εδέμ, της αταραξίας και της παράδοσης που συγγενεύει με κάποια μεταφυσική της πίστης. Ο άνθρωπος πρέπει επιτέλους να σταματήσει να κυνηγάει το γνωστό και να αντικρίσει το Αυτό. Ακόμα και αν δεχτώ ότι ξεστομίζω λόγια μωρίας, όψιμα, αυτοί κάνουν κάτι πολύ χειρότερο... ξεστομίζουν λόγια παραπλάνησης, που οδηγούν σε ιερεμιάδες και θρηνωδίες. Θέλουν να περάσουν το ποτάμι με ένα μόλις άλμα, χωρίς να βραχούν, χωρίς να πνιγούν, ατσαλάκωτοι και να συνεχίζουν να πηδάνε ποτάμια χωρίς απολύτως κανένα νόημα, χωρίς να κατανοούν ότι δεν υπάρχουν γκρίζες γραμμές, αλλά εμπόδια και περάσματα αρχής και τέλους σε μια ατελεύτητη συνέχεια. Μνήμες, λύπες και χαρές που τις κουβαλάς εκτεθειμένος στον ήλιο, στον αέρα, στην βροχή. Μόνο τότε προχωράς.


Όλες οι Σελίδες/Άρθρα Του Μπλογκ