Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ EIXE ΞΕΚΙΝΗΣΕI Η ΜΕΡΑ ΜΟΥ....(ακατάλληλον/προτείνεται για μετά τα μεσάνυχτα)

....πίνοντας τον καφέ της παρηγοριάς



Υπήρξαν και τα ανέλπιστα αδέρφια μου



Με ένα βαθύ σπρώξιμο...αυτές...εγώ δεν βάζω ποτέ χέρια πίσω από το κεφάλι...ένιωσα να καλωδιώνομαι λες και βρισκόμουν σε matrix χάνοντας την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Μια τεράστια απειλητική μαύρη τρύπα με τραβούσε μέσα της σαν ένα επιθετικό υβρίδιο Ανακόντα/Βόας και χανόμουν μέσα της όλο και περισσότερο ανήμπορος να αντιδράσω όπως η υπνική παράλυση που σου προκαλεί η Μόρα.
Και πραγματικά βρέθηκα σε μια άλλη διάσταση χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω αν αυτό που ζω είναι η πραγματικότητα ή απλά τα ηλεκτρόνια του εγκεφάλου μου είχαν αποφασίσει να φάνε μια kitkat vegan που δεν υπάρχει.


                  Ούτε να είχα διακτινιστεί από το Εντερπράιζ αφού όταν αναδομήθηκε η αχλή των                                                                υποατομικών μου σωματιδίων βρέθηκα εδώ

Στην αρχή νόμιζα ότι προσγειώθηκα 600 χρόνια πίσω στην ταινία που πρωταγωνιστούσε ο πολλά κοντός Τομ Κρουζ και η Νικόλ πριν τις πλαστικές. Όπως αποδείχτηκε έκανα μέγα λάθος.
Οι περισσότεροι όπως βλέπετε ήταν απασχολημένοι με σπιτικές αγγαρείες...κάρφωμα κάδρων, ξεσκόνισμα επίπλων, καθαρισμό χαλιών, αντικατάσταση πολυελαίου, αγορά απλικών και άλλες... και έτσι ούτε καν πρόσεξαν τον αναπάντεχο ερχομό μου.

- Κύριε, πώς μπαίνετε έτσι μέσα, μου φωνάζει κάποιος.
Τρόμαξα και γύρισα να δω. Ήταν μια δίμετρη Κολωνή αφού στην μια μεριά του στήθους της είχε καρφιτσωμένη μια στάμπα της γερμανικής σημαίας και από κάτω με κεντημένα γράμματα την λέξη Κολωνία.
- Πώς μπήκατε εδώ μέσα; Πρέπει να περάσετε αμέσως έξω.
- Ειλικρινά δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ...πάσχω από Αλτσχάιμερ και ορισμένες φορές δεν ξέρω που πατώ και που βρίσκομαι. Μισό λεπτό να σου δείξω τα φάρμακά μου. Έκανα τον μαλάκα ψάχνοντας στις τσέπες να βρω τα ανύπαρκτα χάπια μου και το μόνο που έγλειψαν τα ακροδάχτυλά μου ήταν κάτι σκόρπιες μισοφαγωμένες mentos.
Αφού περάσαμε το περβάζι και ξεφύγαμε με μερικά βήματα από την πιλοτή που σκέπαζε την βίλα και φώτιζε με φωτοκύτταρα την αυλή του σπιτιού μου λέει κάτι τελείως αναπάντεχο.
- Ελάτε τώρα όλοι ξέρουμε ότι είστε ο Αβατάρας, σας περιμέναμε εδώ και δυο μέρες, αργήσατε και καταπιαστήκαμε με διάφορες εργασίες για να περάσει η ώρα μας όπως διαπιστώσατε και μόνος σας.
Μα την χωροχρονική μου στρέβλωση, είπα από μέσα μου.
- Για να το λέτε έτσι θα είναι ανταπάντησα επιτηδευμένα. Μα καλά τότε γιατί με έβγαλες έξω; Και φυσικά μπορείς να μου απευθύνεσαι στον ενικό.
- Αχ, μα τι ΤΖΕΝΤΛΜΑΝ, σε σας μόνο στον πληθυντικό. Κύριε Αβατάρα μου ξέρετε ότι δεν μπορώ να παραβώ τους κανόνες χώρια που δεν θέλω.
Ποιους κανόνες; αναρωτήθηκα από μέσα μου και έπειτα φωναχτά.
- Ποιους κανόνες;
- Τι παιχνιδιάρης που είστε. Συγχωρήστε την πουτάνα σας.
- Μα τι είναι αυτά που λες κοπέλα μου της απαντώ σκίζοντας αδέξια τον αέρα με μια απότομη κίνηση του χεριού μου.
Η Κολωνή με την δύναμη ενός κομάντο και την ταχύτητα ενός σαμουράι γράπωσε στον αέρα τον νευρώδη πήχη μου.
- Μα τι πεντακάθαρα και φρεσκοκομμένα νύχια. Σας ικετεύω να χώσετε τα δάχτυλά σας στην αποτριχωμένη μου μουνάρα. Κάντε το τώρα αλλιώς θα ''σβήσω''.
Ανασήκωσα την βελάδα που φορούσα από αγανάκτηση και προβληματισμό....δεν θα επέτρεπα να ''σβήσει''.
- Μα καλά να μην πλύνω πρώτα τα χέρια μου; (μέχρι εκεί έφτανε ο προβληματισμός μου).
- Μου αρέσει το βρόμικο.
Σύντομα ξεπέρασα και το εμπόδιο της αγανάκτησης...
- Γάντια έχεις να φορέσω; μην λερώσω και το χέρι μου κοτζάμ Αβατάρας, καταλαβαίνεις.
- Αυτό εννοείται, πάω να πεταχτώ μέχρι το φαρμακείο δίπλα που διανυκτερεύει, μου λέει.
 Έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου με τα ψηλοτάκουνα που φορούσε λαχανιασμένη και με στραμπουληγμένο αστράγαλο.
- Μα καλά τι έπαθες εσύ; της λέω.
- Μην ανησυχείτε, μπροστά στην χαρά, τι είναι λίγος πόνος.
Βλέπετε δεν ήθελα να της χαλάσω το χατίρι. Φόρεσα το γάντι και της ''πέταξα'' χύσια και κάτουρα έξω (ήταν τόσα πολλά λες και είχε κατουρήσει αλκοολικός στα καλύτερά του σε πολυκατοικία σε χώρα του ανατολικού μπλοκ) μέχρι που δεν έβγαζε άλλο και σταμάτησα. Ταυτόχρονα χασμουριόμουν  από την κούραση γιατί το ταξίδι με έκανε να αισθάνομαι ότι ζυγίζω τρεις φορές το βάρος μου.
Στο ενδιάμεσο μου λέει...
- Κάνε μου το "τροχομούνι''.
- Τι νεολογισμός είναι αυτός; πρώτη φορά το ακούω, είπα με σοβαροφάνεια ενώ προσπαθούσα να πνίξω τα γέλια μου. Άκου τροχομούνι.
- "Χρηματοκιβώτιο''...
- Δηλαδή;
- Χωρίς να βγάλει μιλιά και με τα μάτια της να έχουν γυρίσει σχεδόν τελείως προς τα πάνω από την καύλα...λες και την είχε πιάσει επιληπτική κρίση, με το ένα της χέρι κάνει τα δάχτυλα μου γροθιά και με το άλλο πιάνει τον καρπό μου γυρίζοντάς τον δεξιά και αριστερά.
- Αναγκαστικά το έκανα και αυτό. Ευτυχώς κάθε άλλο παρά στενή ήταν.
Απόλυτα ικανοποιημένη αν και κούτσαινε και αφού μου έβγαλε περιποιητικά το γάντι μου άνοιξε την πόρτα της έπαυλης για να μπω μέσα. Πριν μπω παρατήρησα πως το ένα cruelty free σκαρπίνι μου είχε γεμίσει με υγρά...
- Πώς θα μπω με αυτά τα χάλια μέσα της λέω, δείχνοντας το παπούτσι μου. Σου περισσεύει ένα χαρτομάντιλο;
- Χίλια συγγνώμη, μια στιγμή. Και χωρίς δισταγμό μου έκανε και τα δύο παπούτσια λαμπίκο με την γλώσσα της, προς μεγάλη μου έκπληξη. Καταλαβαίνετε πως δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να φανώ αγενής και να την πικράνω και γι' αυτό δεν την σταμάτησα.
Ενώ έμπαινα μέσα εντελώς ξαφνικά προσγειώθηκα ξανά στον πλανήτη γη. Γαμούσα (εν αγνοία μου) έξω από τα ρούχα πισωκολλητά την προϊσταμένη μου ενώ έβγαζε λόγο μπροστά σε όλο το προσωπικό.

Φυσικά απολύθηκα αλλά τουλάχιστον πήρα προαγωγή στο σπίτι της... με τις παρακάτω συνέπειες...αφού της διηγήθηκα τα πραγματικά περιστατικά. Είμαι σίγουρος πως δεν με πίστεψε...αλλά ότι την σαγήνεψα με την ιστορία μου.
















10 σχόλια:

  1. Τροχομούνι = γροθιά στο καταμουσκεμένο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα έβαλες τα πράγματα στην σωστή τους θέση... ΓΣΚ εν συντομία. Να βάλουμε και κανα φωνήεν στο ακρώνυμο;

      ΥΓ: Μην σου πω και στο κατεστημένο.

      Διαγραφή
    2. ΓΣΚατα

      Πρόεδρας ΑΠΙ

      Διαγραφή
    3. Χαχαχα, τέλειο.

      ΑΒΑΤΑΡΑΣ

      Διαγραφή
  2. Αν και ο καιρος είναι βροχερος και υγρος το κειμενο οι ατακες το κειμενο όλα.. ηταν τοσο ωραια δουλεμενα που οι εικονες εμπαιναν σε δευτερη μοιρα.

    Τριγων-ελλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Τριγωνέλλα φυτό δεν είναι που υποτίθεται ότι αυξάνει το γυναικείο στήθος; Δεν τολμώ να ρωτήσω τι μέγεθος φοράς.

      Διαγραφή
    2. Αν κρίνω από το αποτέλεσμα πρέπει να είχες άριστη σχέση με το φυτό.

      Διαγραφή
    3. Άριστα αποτελέσματα.

      Διαγραφή
  3. Ω ρε μανουλαμ κατ τσουπρες θα χασ τα γιδια θα πεσν σακατ στο ρεμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Όλες οι Σελίδες/Άρθρα Του Μπλογκ