Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Eπειδή Του το Ζήτησε Ο Φίλος Ο Χωστήρας

Φίλε ΑΒΑΤΑΡΑ αναγνωρίζω την κόπωση και την ταπεινοφροσύνη σου για αυτό άσε να πω στα γρήγορα δυο λόγια για λογαριασμό σου.

1) Σε επίπεδο δικαιοσύνης.
Όταν παραβαίνεις το νόμο πρέπει και να τιμωρηθείς. Ο νόμος βέβαια είναι κάτι το υποκειμενικό. Για παράδειγμα αν σκοτώσεις κάποιον πας φυλακή. Μια άλλη λογική λέει ότι αν σκοτώσεις κάποιον πρέπει να πεθάνεις και εσύ (ανταποδοτική εκδίκηση). Άρα βλέπουμε πως η δικαιοσύνη είναι σχετική γιατί καθορίζεται από ανθρώπινα μέτρα και σταθμά που είναι υποκειμενικά. Έτσι η δικαιοσύνη γίνεται ασύδοτα δίκαιη για να ικανοποιηθεί ηθικά η όποια ζημία έχει προκληθεί ή να αποκατασταθεί ο όποιος πόνος έχει δημιουργηθεί. Άλλος τρόπος δικαιοσύνης είναι η πλήρης μεταμέλεια του δράστη, η συγγχώρεση του και ο πλήρης σωφρονισμός του με όχι τιμωρητικά μέσα. Βέβαια αυτό με βάση το σημερινό επίπεδο εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους είναι δύσκολο, απίθανο, σπάνιο να συμβεί. Τα ίδια λοιπόν ισχύουν και για έναν/μία παιδεραστή. Ο/η παιδόφιλος/η είναι εν δυνάμει δράστης και άρα ακόμη μπορεί να κάνει κάτι για αυτό.

2)Σε κοινωνικό/ηθικό/βιολογικό επίπεδο.
Όσο περισσότερο γυρίζουμε στο παρελθόν τόσο περισσότερο κλειστές κοινωνίες συναντούμε και περισσότερο καταπιεσμένες σεξουαλικά. Στον μεσαίωνα για παράδειγμα οι επιτρεπόμενες ηλικίες για σεξουαλική συνεύρεση ή ήταν πολύ χαμηλά από ότι είναι σήμερα ή δεν υπήρχαν καν όρια. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς ότι παλιά ο μέσος όρος ζωής ήταν μικρότερος και άρα υπήρχε μεγαλύτερη ανάγκη για αναπαραγωγή και σεξουαλική συνεύρεση. Βέβαια από την άλλη αυτό χρησίμευε και ως άλλοθι για την ικανοποίηση διαστροφικών ορέξεων.
Είναι γεγονός πως υπάρχουν παιδιά που έχουν καταδικαστεί για κακουργήματα αφού σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό. Αυτό όμως δεν λέει τίποτα. Διότι το να είσαι σε θέση να ξεχωρίζεις το καλό από το κακό δεν σημαίνει ότι είσαι σε θέση και να προστατεύσεις τον εαυτό σου, να παίρνεις συνειδητές αποφάσεις και να μην γίνεσαι αντικείμενο εκμετάλλευσης. Και αυτό γιατί τα παιδιά εμπιστεύονται πολύ πιο εύκολα γιατί δεν έχουν την εμπειρία της ζωής να γνωρίζουν το «σκοτάδι» που μπορεί να έχει μέσα του ο διαβρωμένος ενήλικος ή έχουν μειωμένες νοητικοσυναισθηματικές αντιστάσεις αφού τα κέντρα τους δεν έχουν πλήρως αναπτυχθεί. Η καχυποψία μη προβαλλόμενη στους άλλους είναι ευεργετική.
Θα πει κανείς με αφέλεια: ναι, αλλά ακόμη και τα παιδιά μπορούν να αναπαραχθούν. Αυτό θα ήταν επιχείρημα αν το ανθρώπινο είδος είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό εξέλιξης που ο άνθρωπος ακόμη και από την παιδική ηλικία θα είχε την πνευματική ωριμότητα ενός ενηλίκου. Έπειτα η επιστήμη μας λέει ότι μετά τα δεκαέξι το άτομο αρχίζει να νιώθει υπεύθυνο για τον εαυτό του. Ακόμη όμως και σε αυτήν την φανταστική περίπτωση δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς έναν ενήλικο να έχει σχέση με έναν παιδί ακόμη και με έναν έφηβο άσχετα από τα ηλικιακά όρια συνεύρεσης. Και αυτό γιατί σε μια φανταστική εξελιγμένη κοινωνία όπως είπαμε οι άνθρωποι είναι ευνόητο πως θα συνάπτουν σχέσεις όχι μόνο ανάλογα με την ηλικιακή τους συμβατότητα και τον χαρακτήρα τους αλλά και με κριτήρια (που με εξαίρεση τον ΑΒΑΤΑΡΑ που τα γνωρίζει όλα) δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε.

3)Σε ψυχολογικό επίπεδο.
Ένας υγιής άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ούτε παιδεραστής ούτε παιδόφιλος αλλά υπό ορισμένες συνθήκες (πείνα) θα μπορούσε ως ενήλικος να γίνει κλέφτης ή δολοφόνος. Άρα οπωσδήποτε πρέπει κάτι να έχει συμβεί στην παιδική του ηλικία (κακοποίηση, βιασμός) για να εκδηλώσει αργότερα ως ενήλικος αυτήν του την ασθένεια. Επομένως στο κακοποιημένο παιδί ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΔΗ Ο ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ βιαστής, παιδεραστής, τρομοκράτης, δολοφόνος κτλ. Αν λοιπόν θέλουμε να είμαστε μια κοινωνία βαρβάρων και να λέμε ότι ο τάδε θέλει σκότωμα είναι εύκολο να το κάνουμε πράξη. Εύκολα όμως έτσι στέλνουμε και άτομα στο περιθώριο τα οποία θα μπορούσαν να ζητήσουν ψυχολογική ή ψυχιατρική βοήθεια αλλά ντρέπονται ή φοβούνται να το κάνουν. Ή θα πάμε στο άλλο άκρο και θα καθιερώσουμε "child control"? Κανείς λογικός νους δεν μπορεί να διανοηθεί κάτι τέτοιο.
Αυτοί που μετά μανίας εναντιώνονται στους παιδεραστές, τους τρομοκράτες, τους ομοφυλόφιλους (αν και οι τελευταίοι δεν είναι ασθενείς) υποσυνείδητα είναι πιθανό να έχουν αυτές τις τάσεις γιατί φοβούνται. Αν και ο φόβος δεν υποδεικνύει απαραίτητα παθολογία.

- Ο παλιόφιλός σου Βelenus

Όλες οι Σελίδες/Άρθρα Του Μπλογκ