Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Πορνεία... Υπάρχει Λύση! Μέρος Δ (To διανοουμενίστικο)

Αυτήν την φορά δεν θα μιλήσουμε για το πορνό και τις πορνοστάρ όπως κάναμε σε άλλα άρθρα αλλά για το φαινόμενο της πορνείας εν συνόλω.







Η πορνεία ως φαινόμενο έχει καθαρές φυλετικές και οικονομικές καταβολές και εκδηλώθηκε όταν γυναίκες, άνεργες, ανειδίκευτες, ανύπαντρες χωρίς παιδιά σε χαλεπούς καιρούς αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν το σώμα τους ως εμπόρευμα, ως ανταλλακτική αξία, εκμεταλλευόμενες την βιολογική τους ανατομία, και βέβαια απέχει παρασάγγας από την αλήθεια ότι η βιολογική ανατομία ωθεί μια γυναίκα στην πορνεία. Δεν θέλει δα και πολύ μυαλό για να το καταλάβει κανείς.
Σήμερα ακούμε για φοιτήτριες που εκδίδονται για βιοποριστικούς ή λόγους σπουδών χωρίς βέβαια (περιέργως) από την άλλη να ενδιαφέρεται  κανείς για τους άνδρες φοιτητές και πως αυτοί τα βγάζουν πέρα, αν εκδίδονται και αυτοί. «Ίσως γιατί οι άνδρες δεν κλαίνε».
Ένα ακόμη πράγμα που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι δεν υπάρχει κάποια «κακιά» «πουτάνα» Εύα κάποιου ευφάνταστου προπατορικού αμαρτήματος. Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι ότι άνθρωποι εφευρίσκουν συμβολισμούς/αλληγορίες και έπειτα προσπαθούν να αποσυμβολίσουν απλές αλήθειες που έχουν στην πραγματικότητα διαστρεβλωθεί (από αυτούς που έχουν την εξουσία ανά περίοδο) αποκτώντας έτσι την δυνατότητα αποσυμβολισμού. Είναι σαν να επικυρώνεις, σαν να συντηρείς την διαστρέβλωση/μύθο βλέποντας αναντίρρητα το βαθύτερο νόημα σε αυτό (η αλήθεια είτε με σύμβολα είτε χωρίς είναι αυτή που είναι).
Απλούστατα λοιπόν, η άνοδος της κοινωνικής θέσης των γυναικών, η αναπόφευκτα θετική διαταραχή των ρόλων των δύο φύλων, οι κλιματολογικές αλλαγές, η αύξηση της ανθρώπινης γνώσης - πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου και η ταυτόχρονη άνοδος της πατριαρχίας οδήγησαν στην υποτίμηση της γυναίκας. Αν κάνουμε την αντίστιξη με το σήμερα βλέπουμε την δαιμονοποίηση του ίντερνετ, της τηλεόρασης κτλ.


Kατ' αρχάς δεν έχω καταλάβει γιατί θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τους όρους «πόρνη» και «πουτάνα» ακόμα και τους όρους «εκδιδόμενη» ή «ιερόδουλη» (λες και πρόκειται για κάποια ιερή πόρνη του θεού η οποία πρέπει να μετανοήσει για τις αμαρτίες της...η βρομιάρα, στην καλύτερη αποτελεί δείγμα προϊστορικής θρησκευτικής μαλάκυνσης) οι οποίοι μόνο υποτιμητικοί είναι. Βέβαια, αναρωτιέται κανείς πως την βγάζουν.... οι αρχιμανδρίτες και οι παπάδες που δεν πρόλαβαν να παντρευτούν, γιατί πολύ παλαιότερα ήταν σύνηθες το φαινόμενο οι κληρικοί να εκτονώνονται... με πόρνες.
Ακριβώς λοιπόν για τους ίδιους λόγους θεωρώ άκρως ρατσιστικό και υποτιμητικό (χωρίς ίχνος συγκατάβασης ή εντυπωσιασμού) να ονοματίζουμε «ομοφυλόφιλος ή «λεσβία» λες και αυτοί οι χαρακτηρισμοί καθορίζουν έναν άνθρωπο στο σύνολο του, ως ολοκληρωμένη οντότητα.
Σαν κοινωνικά αποδεκτό όρο δεν μπορούμε να χαρακτηρίζουμε έναν άνθρωπο ομοφυλόφιλο ή λεσβία επειδή έχει έναν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό που εντοπίζεται στην ανικανότητα του να τεκνοποιήσει με άτομα του ίδιου φύλου... «υπάρχουν όμως και οι κακοί πούστηδες», άλλος ένας χαρακτηρισμός.
Ούτε σε κάποιο έγγραφο είναι υποχρεωτικό να αναγράφεται η σεξουαλική ταυτότητα ενός πολίτη (αυτό έλειπε). Τώρα αν κανείς θεωρεί πως η ομοφυλοφιλική ή ακόμη και η ετεροφυλοφιλική δραστηριότητα προξενεί πρόβλημα στην προσωπική ή διαπροσωπική του ζωή με την έννοια ότι ο ίδιος ή η ίδια δεν αισθάνεται καλά με αυτό που είναι τότε αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει να ζητήσει ψυχολογική βοήθεια για να νιώσει ελεύθερος με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αντίστοιχα λοιπόν δεν είναι κακό να λέμε ότι μια γυναίκα έχει πρόβλημα πορνείας ή εκδηλώνει παθολογικά χαρακτηριστικά πόρνης εφόσον ζητάει βοήθεια για αυτόν τον λόγο και πράγματι διαπιστώνεται ότι έχει σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα. {{{βέβαια μια γυναίκα γραμματέας κάλλιστα μπορεί να είναι για τον πούτσο και καριόλα όπως και ένα «αρχίδι» δεκανέας στο στρατό αλλά για όλα αυτά θα μιλήσουμε σε άλλα άρθρα να μα 'στε καλά}}}. Δεν έχουμε λοιπόν κανένα δικαίωμα να χαρακτηρίζουμε μια γυναίκα η οποία πληρώνεται για να προσφέρει σεξουαλικά το κορμί της σε άνδρες «πουτάνα» ή οτιδήποτε άλλο άσχετα αν επιλέγει να το κάνει συνειδητά ή ασυνείδητα ή προσωρινά ή αν πάσχει από διαστροφές. Κυρίως είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούμε δημόσια και πολύ περισσότερο με ονοματεπώνυμο μια τέτοια φρασεολογία όταν αντιμετωπίζουμε σοβαρά ένα τέτοιο ζήτημα (με εξαίρεση τον εαυτό μου αφού είμαι ΑΒΑΤΑΡΑΣ) και φυσικά μπορούμε να αμπελοφιλοσοφούμε από την ασφάλεια του σπιτιού μας.
Η όποια φρασεολογία γίνεται και υιοθετείται ως συνήθεια. Κανείς άλλωστε δεν θα είχε το θάρρος να πει πουτάνα μια γυναίκα πρόσωπο με πρόσωπο η οποία πουλάει το σώμα της. Αλλά ας αφήσουμε τα ψιλά γράμματα και ας πάμε παρακάτω.

Το τι κάνει ένας άνθρωπος στο σώμα του ή με το σώμα του είναι απόλυτο δικαίωμα του από την στιγμή που δεν κατ απατάται ή δεν κινδυνεύει η σωματική και ψυχολογική ακεραιότητα ενός άλλου ανθρώπου εξαιτίας του.  Κάποιος/α έχει για παράδειγμα ακόμη και το δικαίωμα να αυτοκτονήσει ή να αυτοκτονεί σταδιακά (αργός θάνατος). Αυτό δεν σημαίνει ότι η αυτοκτονία είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει αλλά σημαίνει ότι πιθανότατα έχει άγνοια, σημαίνει ότι ένα ζευγάρι πριν αποφασίσει να κάνει παιδιά πρέπει να το έχει σκεφτεί πάρα πολύ καλά, σημαίνει ότι οι επίδοξοι γονείς πρέπει να συμβουλεύονται ειδικούς πριν και αφού κάνουν παιδιά, σημαίνει ότι ίσως να πρέπει ο κάθε ένας από το ζεύγος να κάνει ψυχοθεραπεία πριν κάνει παιδιά.
«Αφού αγαπιόμαστε ας κάνουμε και εμείς ένα παιδί για μας και τους γονείς μας για να πούμε ότι είμαστε κοινωνικά ευπρεπείς». Αυτό θα είχε βάση μόνο σε μια οπισθοδρομική παλαιών αρχών (προνεωτερική) κοινωνία και κάτι κωλοχώρια. Αλλά όπως είπαμε αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Σημαίνει ότι ένα ζευγάρι πρέπει να κρίνεται με εξαιρετικά αυστηρά κριτήρια αν είναι ικανό να μεγαλώσει ένα παιδί και στην περίπτωση που δεν είναι την φροντίδα και το μεγάλωμα του παιδιού θα αναλαμβάνουν κοινότητες.
Σημαίνει εν συνεχεία ότι το κράτος πρέπει να ενημερώνει και να συμπαραστέκεται με κάθε τρόπο στο παιδί, στον έφηβο, στον ενήλικο, στο γέρο. Σημαίνει ότι το σχολείο πρέπει να είναι ένας κολοσσός παιδείας, ψυχολογικής και σωματικής ανάπτυξης. Αλλά είπαμε αυτά είναι ψιλά γράμματα. Το κράτος επίσης θα πρέπει να αναλογιστεί το γεγονός ότι πολλοί νέοι και νέες «διαφεύγουν» σε επαγγέλματα ψυχικής υγείας γιατί οι ίδιοι δεν αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους με αποτέλεσμα αυτά τα επαγγέλματα να γίνονται ένα καταφύγιο επαγγελματικής αποκατάστασης.


Και πάμε στο αμέσως επόμενο και αναπόφευκτο ερώτημα που γεννάται για το αν η πορνεία θα πρέπει να ποινικοποιείται/αποποινικοποιείται ή να είναι νόμιμη.
Η νομιμοποίηση της πορνείας με τους κατάλληλους όρους και συνθήκες θα είχε τεράστια οφέλη. Πρώτα από όλα για την ασφάλεια των γυναικών αφού θα χαλάρωνε κατά πολύ ο δεσμός πορνείας και υπόκοσμου, όπου υπόκοσμος είναι οι κάθε λογής εκμεταλλευτές , προαγωγοί ή νταβατζήδες που προωθούν αυτές τις γυναίκες είτε με την θέληση τους είτε χωρίς.
Επομένως όσον αφορά τους άνδρες πελάτες δεν μπορούν αυτοί να χαρακτηρίζονται με τρόπο απαράδεκτο εκμεταλλευτές ή να διώκονται ποινικά όπως συμβαίνει αλλού - το ζήτημα δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα. Επιπλέον οι άνδρες πελάτες υποστηρίζουν την πορνεία «ηθικά» αλλά και οικονομικά τις πόρνες - αναρωτιέται κανείς πως μια σχέση «ισότιμης» ανταλλακτικής αξίας μπορεί να εμπεριέχει εκμετάλλευση από την στιγμή που σε αυτήν απουσιάζει το συναίσθημα και άρα τα δύο μέρη δεν επενδύουν συναισθηματικά. Διότι σε αντίθετη περίπτωση θα έπρεπε να ποινικοποιηθεί η θέαση πορνοταινιών, η «απιστία», η κρεατοφαγία, το κάπνισμα, το αλκοόλ και τόσα άλλα, πράγματα που απλά είναι βλαβερά αλλά όπως είπαμε παραπάνω κάθε άνθρωπος έχει το απόλυτο δικαίωμα να βλάπτει τον εαυτό του. Δεν βρισκόμαστε υπό καθεστώς κομμουνισμού. Διότι αν η πορνεία είναι μια αλλοτριωμένη επιλογή γιατί και η κρεατοφαγία, το κάπνισμα, το σινεμά να μην αλλοτριωμένες κοινωνικά επιλογές;  Αν μια γυναίκα αποφάσισε να γίνει «πόρνη» λόγω κάποιου τραύματος γιατί και ο αλκοολικός να μην αποφάσισε να πίνει λόγω κάποιου τραύματος; Κάποιοι όμως εξαιτίας μιας συγκαταβατικής υποκρισίας και ευαισθησίας αρέσκονται στο να χρησιμοποιούν «διαφορετικές μονάδες μέτρησης». Με αυτήν την λογική δημιουργείται μια επικίνδυνη γενίκευση, ότι δηλαδή δεν είμαστε υπεύθυνοι για τις επιλογές μας ή για αυτές που μας συμφέρει είμαστε και για άλλες δεν είμαστε αφού για όλα φταίνε οι άλλοι, οι γονείς, η κοινωνία, οι φίλοι κτλ αλλά όχι «εγώ».
Η πορνοταινία τώρα μπορεί να παίξει έναν ανακουφιστικό ρόλο αφού εκπληρώνει μια φαντασίωση ενός άνδρα ή μιας γυναίκας από την στιγμή που συμμετέχουν ενήλικοι ηθοποιοί άσχετα αν υποκρίνονται ή όχι. Αντίστοιχα σε μια ταινία του ευρωπαϊκού, αμερικάνικου, ασιατικού ή άλλου κινηματογράφου συμμετέχουν ηθοποιοί που υποκρίνονται με την ευρεία ή στενή έννοια του όρου και παρ' όλα αυτά επιλέγουμε να δούμε την ταινία.
Έτσι η «απιστία» για παράδειγμα είτε από την μεριά της γυναίκας είτε από την μεριά του άνδρα φαντάζει η κατεξοχήν εκμεταλλευτική και καταπιεσμένη πράξη (βέβαια δεν μπορούμε να βάλουμε συμβόλαιο στα συναισθήματα). Eπίσης υπάρχουν σύζυγοι (θύματα και οι ίδιοι) που εκμεταλλεύονται τις γυναίκες τους και τις εξαναγκάζουν στην πορνεία.
Επιπρόσθετα βλέπουμε ότι όλο και περισσότερες νέες γυναίκες να εκπορνεύονται για οικονομικούς λόγους ασχέτως αν υπάρχει κάποιο ψυχολογικό υπόβαθρο σε αυτές πράγμα το οποίο δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Βλέπουμε λοιπόν πως κάποιες γυναίκες προτιμούν μια προσωρινή «εύκολη» οικονομική διέξοδο. Εάν οι γυναίκες αυτές είχαν την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη από το σχολείο, από το οικογενειακό τους περιβάλλον είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα επέλεγαν αυτόν τον δρόμο. Να άλλος ένας λόγος για τον οποίο δεν θα πρέπει να καταδικάζουμε τόσο εύκολα τους άνδρες αφού δεν ξέρουμε τα βαθύτερα ψυχολογικά κίνητρα με τα οποία επισκέπτεται κανείς μια εκδιδόμενη (χρησιμοποιώ τον κοινό όρο προς ευκολία) όπως: την ενδεχόμενη ψυχολογική πίεση που του ασκείται από τους συνομηλίκους του όταν πρόκειται για έφηβο, τα ψυχολογικά τραύματα που υπέστη ως παιδί, την άγνοια των αιτιών για τους οποίες εκδίδονται οι γυναίκες και τέλος γιατί εθελοτυφλούμε στο γεγονός ότι πολλοί άνδρες επιθυμούν ασυνείδητα ή συνειδητά την υποτίμηση της αξιοπρέπειας τους; Δεν πρέπει λοιπόν να ισχύουν τα ίδια μέτρα και σταθμά και στους δύο πόλους σε διαφορετικές ίσως αναλογίες;
Είναι πλέον παράκαιρο και ανεπίτρεπτο στην εποχή μας με τόση πληροφόρηση, οι άνδρες να χαρακτηρίζονται ως εκμεταλλευτές , ως θύτες και οι γυναίκες ως θύματα . Οι άνδρες ως πλάσματα με διαστροφικά και επιθετικά ένστικτα και οι γυναίκες να εξωραΐζονται ακόμη και από τους ίδιους τους άντρες ως «τροφοί», «μητέρες» και «Αγίες». Νομίζω πως αυτού του είδους οι αντιλήψεις υποτιμούν την γυναίκα τόσο όσον αφορά τις σκοτεινές τις πτυχές που ίσως είναι ισάξιες με αυτές του άνδρα όσο και τις φωτεινές τις πτυχές και σίγουρα δεν την βοηθούν να εξελιχθεί μέσα από τον δικό της δρόμο χειραφέτησης.


Όσον αφορά την ποινικοποίηση του εργαζόμενου σεξ...τι ακριβώς υπάρχει για να ποινικοποιηθεί; η ελεύθερη διάθεση της σεξουαλικής λειτουργίας και συνεύρεση; Μα ακόμη και αν οι άνθρωποι ήμασταν τέλεια ολοκληρωμένα όντα δεν θα είχαμε την ανάγκη κάποιας ποινής για να τιμωρήσουμε. Επομένως τι είναι αυτό που ποινικοποιείται; η αποτυχία μιας εν δυνάμει τελειότητας μας ως είδος; Παραπέρα, ο πελάτης δεν πληρώνει τον άνθρωπο, ο άνθρωπος δεν αγοράζεται αλλά πληρώνει την υπηρεσία που του προσφέρει. Θα μου πείτε τώρα ότι οι γυναίκες αυτές δεν είναι πραγματικά ελεύθερες (ποιος είναι;). Γιατί όμως; Γιατί πρώτα από όλα είναι υπόδουλες στον ίδιο τους τον εαυτό (άσχετα αν έχουν παλαιότερα υποστεί σωματική ή ψυχολογική κακοποίηση). Γιατί ελευθερία δεν είναι μόνο να κυκλοφορείς ελεύθερα αλλά να νιώθεις και μέσα σου ελεύθερος. Υπό αυτήν την έννοια η ψυχολογική ελευθερία δεν είναι κάτι εύκολο και δεδομένο αλλά μια εν δυνάμει κατάσταση που τελικά επιτυγχάνεται αν επιτυγχάνεται μέσα από δεκαετίες προσωπικής αναζήτησης για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και ανάλογα με το τι έχει να αντιμετωπίσει.
Επομένως, οι λέξεις ελευθερία και ανελευθερία δεν είναι έννοιες που μπορούμε να τις περιορίσουμε σε ένα επάγγελμα όταν βιοπορίζεται το άτομο από αυτό για να βγάλουμε ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα για το άτομο. Αντίθετα μπορούμε σαφέστατα να διακρίνουμε αν ένα άτομο είναι ή δεν είναι ελεύθερο όταν κρατείται σε ένα χώρο και χρησιμοποιείται δια της βίας κακοποιητικά και κακουργηματικά χωρίς την θέληση του ή όταν του στερούνται τα αυτονόητα για την επιβίωση του δικαιώματα.
Αλήθεια τι είναι ένα επάγγελμα; {{{σε άλλα άρθρα}}}.


Υπάρχει λύση; (μην γελάτε ρεμάλια)
Για την σταδιακή κατάργηση των οίκων ανοχής είναι απαραίτητη η κατασκευή δημόσιων κτιρίων με 24ωρη ιδιωτική φύλαξη όπου θα εργάζονται οι γυναίκες που επιθυμούν να προσφέρουν ερωτικές υπηρεσίες με κυλιόμενο ωράριο.
Οι εγκαταστάσεις θα διασφαλίζονται εσωτερικά και εξωτερικά τόσο με κάμερες όσο και με το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό φύλαξης.
Θα στελεχώνονται από διοικητικό προσωπικό και γραμματεία καθώς και από έμμισθους ψυχολόγους του κράτους όπου θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν χωρίς δηλαδή κάποια extra αμοιβή στις εργαζόμενες του χώρου όσο και στους πελάτες.
Επίσης θα τηρούνται αυστηρά και όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα.
Για λόγους ασφαλείας και διαφάνειας θα καταγράφονται όλα τα ονόματα των πελατών.
Οι εγκαταστάσεις δεν θα βρίσκονται φυσικά έξω από την πόλη, «κρυμμένες» αλλά μέσα στην πόλη με την λογική ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο.
Οι γυναίκες εργαζόμενες θα αμείβονται με ένα σταθερό ποσό κάθε μήνα μόνο από το κράτος και θα εμπίπτουν στην κατηγορία «βαρέα και ανθυγιεινά» με την αντίστοιχη ασφάλιση.
Θα υπάρχει ταμίας ο οποίος θα κόβει αποδείξεις στους υποψήφιους πελάτες.
Οι γυναίκες θα εργάζονται σαν σε μερική απασχόληση και δεν θα έχουν ποτέ διψήφιο αριθμό πελατών σε μια ημέρα, για την προστασία τους, εκτός και αν το επιθυμούν, χωρίς όμως αυτό να μεταβάλλει ανοδικά τον μισθό τους.
Οι αλλοδαπές θα έχουν δικαίωμα εργασίας και θα προστατεύονται σε καταφύγια (όχι στα πυρηνικά).


Διόλου Αμελητέος Επίλογος

Για να γίνουν όλα αυτά ή τέλος πάντων για να δούμε κάποια ριζική βελτίωση πρέπει να περάσουν υπολογιστικά περίπου 1000-1500 χρόνια minimum. Όσον αφορά την Ελλάδα 2000-2500 χρόνια.
Χρειάστηκαν χιλιετίες μέχρι ο άνθρωπος να μάθει για τον ηλεκτρισμό και να γίνει κτήμα της ανθρωπότητας.
Χρειάστηκαν χιλιετίες για να περάσουμε μέσα από θρησκευτικούς γεωπολιτικούς και οικονομικούς πολέμους σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε πολιτισμένο κόσμο με τα χίλια μύρια ελαττώματα του και ακόμα γίνονται πόλεμοι.
Χρειάστηκαν χιλιετίες για να έχει το μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου κόσμου αφθονία και ποικιλία τροφής.
Και ναι υπάρχουν πάρα πολλά προβλήματα και πάρα πολλά που πρέπει ακόμη να γίνουν και θα γίνουν αλλά έτσι είναι ο άνθρωπος «εξελίσσεται με το πάσο του, αργά αργά», υπερβαίνοντας την φύση του μαθαίνοντας και σεβόμενος τον φυσικό κόσμο που απλά υπάρχει, τι οξύμωρο.
Και να το ελαφρύνουμε λιγάκι όχι δεν είναι καθόλου οξύμωρο. Και θα εξηγήσω αμέσως γιατί. Ξυπνάς το πρωί και πας στην τουαλέτα να κατουρήσεις. Στο ύψος του κεφαλιού έχει ένα παραθυράκι που οδηγεί σε φωταγωγό, λίγο αν σκύψεις καθώς κατουράς και σηκώσεις απότομα το κεφάλι φιλοδώρησες στον εαυτό σου ένα ωραιότατο ράμμα. Και όλα αυτά γιατί άφησες το παραθυράκι ανοιχτό. Δώστε βάση τώρα. Από εκείνο το σημείο και μετά γίνεσαι απίστευτα προσεκτικός όταν πας να κατουρήσεις ακόμη και αν το παραθυράκι είναι κλειστό. «Φύλαγε τα ρούχα σου να 'χεις τα μισά» που λένε.
Λοιπόν αυτό το κομμάτι είναι το εύκολο γιατί ο εγκέφαλος προσαρμόζεται και μαθαίνει να αποφεύγει τις απειλητικές καταστάσεις όσες μπορεί να ελέγξει που προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο. Έλα όμως που δεν είναι το ίδιο πετυχημένος όσον αφορά τον εσωτερικό του κόσμο και τις σχέσεις του με ανθρώπους. Γιατί ένας χαοτικός εσωτερικός κόσμος δεν είναι παρά ένα αποτέλεσμα της κακής σύνδεσης του με αυτό που έχει περισσότερη ανάγκη το ίδιο του το είδος.

Η εξέλιξη για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά δεν είναι ούτε γραμμική ούτε κυκλική, αλλά περισσότερο μοιάζει με ένα πάνελ από τρισεκατομμύρια κουμπιά στο οποίο συνεχώς προστίθενται καινούργια. Έτσι που ο καθένας πορεύεται μέσα από τον δικό του δρόμο. Αλλά ο τρόπος που θεωρητικά αντιλαμβανόμαστε κάτι επηρεάζει και την πράξη. Ακόμα και ένας «κακός» άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι είναι κακός.

Τουλάχιστον ΑΥΤΗ είναι η ταπεινή γνώμη ενός Μέγα Αβατάρα σαν και του λόγου μου. Θα έρθει ο καιρός που όλα τα συστήματα θα συντριβούν και όλοι θα ζούμε ως ΑΒΑΤΑΡ. (ευσεβείς πόθοι;)







Όλες οι Σελίδες/Άρθρα Του Μπλογκ